شایـد برای ثانیه‌هایم غزل شود، آن قصّه‌ای که نقطه‌ی پـایـان «منم» در آن
تقصیـر توست آن‌چه نوشتـم نـشد غزل،  بردار بـیت بـیتِ مرا تو از این مکان

جـای تــمام پـنجره‌ها ماه را بـکش،  مثـل پــلنگ در پـی آن مـی‌دوم شبـی
شایـد دویدنم بـشود بـیت یـک غزل، شایـد شـوم شبیـه تـبِ شعر، ناگـهان

مـن  اتـفاق تـازه‌ی یـک بـاورم،  ولی؛  آتـش‌ گـرفـته هر ورقـم از دروغِ عمـر
در زندگی که پرشده از شعله‌های خشم، زخمی به‌نام درد‌تو جاری‌ست بی‌امان

می‌ترسم از خیانتِ چشمانِ وحشی‌ات،گر زخم بر دلم بکشد حرف‌هات بـاز
ققنوس‌وار می‌روم از دست‌های تو، وقتی که کارد می‌رسد آری به استخوان

تبعید می‌شوی تو ز رویای هرشبم، در یک جزیره، آتش و درد وغم و هـراس
حیران از این پلنگِ سیاهِ درون من، آشفته می‌شود شبِ خوابِ تو بی‌گمان

من رخ‌به‌رخ به‌روی تو هی پنجه می‌کشم، تو ضجّه می‌زنی و تنت غرقِ خون تو
من نعره می‌کشم که:ببین این زبانِ توست، در پنجه‌های من که نشسته‌ست این‌زمان.

تو گریـه می‌کنی و دلـم درد مـی‌شود، دندانِ تیـز می‌کشم از خـشم بر دلت
تو گریه می‌کنی و قسم می‌دهی مرا، مـن فکرِ آخرین شب و پـایـان داستان

حـالا بـیا بـرای دلم فکـر چاره باش...!،  این زخـمیِ پـلنگِ درونِ مرا بـبوس...
آرام کن عزیز دلـم! این پـلنگ را... ؛ با زخـم‌های کـهنه‌ی من بـاش مهربان...

دیگـر وجود خستـه‌ی من را نزن به میـخ،  دیگـر زبـانِ تـلخ به انـدام من نکش
امـشب برای مـاندنم آغوش بـاز کن، ای عـشقِ آتشیـنِ من ای شوقِ بیکران

       تمام چیزی که برایم مانده٫ نیم‌عمری‌ست که می‌توانم و می‌خواهم تمامش را بدهم به تو. نمی‌دانم اطلسی‌ها را برای چه‌کسی کاشته‌ای! هر روز که به سمت آفتاب سلام می‌کنم با بوی خیالی اطلسی‌هایت قد می‌کشم و آرزو می‌کنم کاش پرنده‌ی کوچکی بودم در آسمان آبی تو... . 

       دوستت دارم ای جاودان‌بهار من...نه دست‌هایت را می‌توانم بسپارم به فراموشی، نه چشم‌هایت را! در پیش تو آرام می‌شوم.